ไม่ได้คิดครับว่าจะได้มาวังเวียง เพื่อนส่งข้อความพร้อมวันเวลานัดมาแจ้ง ผมเก็บกางเกงขาก๊วยกับเสื้อยืดทวีกิจลงเป้ เดินทางเข้าเวียงจันทน์ทันที เป้าหมายปลายทางวังเวียง เพื่อนอุตส่าห์นั่งเครื่องบินข้ามน้ำข้ามทะเล มาฉลองคริสมาสต์แบบตะวันออกถึงวังเวียง โธ่..ทำไมผมจะไปแจมไม่ได้ละ

วันเวลาเดินเร็วนะครับ ปีใหม่ปีที่แล้วผมยังพาคุณผู้อ่านไปร่วมฉลองปีใหม่หลวงพระบางอยู่เลย ขากลับก็แวะนอนที่วังเวียง มาปีนี้ได้มากินเบียร์คุยกับเพื่อนฉลองปีใหม่ฝรั่งมากินไก่งวง ซึ่งผมก็แปลกใจอยู่นิดๆ วังเวียงนี่ช่างมีอะไรให้สำหรับนัก  ท่องเที่ยวไปเสียหมด...ไก่งวงอบวังเวียง

เพื่อนฝรั่งคนนี้ ผมเคยเขียนเล่าลงในคอลัมน์นานแล้ว เป็นวิศวกรทำงานอยู่เยอรมัน สามปีที่แล้วมาเมืองวังเวียงเพราะโลกโซเชียลแท้ๆ เจอกันที่เฮือนพักริมน้ำสาขาน้ำซอง เป็นเฮือนพักไม่มีเครื่องปรับอากาศ ซึ่งก็ไม่รู้จะจ่ายค่าไฟเครื่องปรับอากาศทำไม อากาศที่นี่ตื่นเช้าๆ สนามหญ้ายังเปียกอยู่เลย ค่าที่พักแค่ ๔๐,๐๐๐ กีบ ก็ประมาณ ๑๗๐ บาทต่อคืน พอมาเจอโลกแบบนี้ คนมาจากอีกฟากโลกที่วุ่นวายเลยหลง

วังเวียงยังขลัง

หลังคุยกันก็เดินทาง

เมื่อสี่ปีก่อนนั้นเวลาจะเดินทางเข้า สปป.ลาว ผมใช้เวลาเตรียมตัวนาน เดี๋ยวนี้สบายครับ ไม่ยุ่งยาก ยิ่งตอนนี้สบายใหญ่ไม่ต้องขับรถเองด้วย นอนหลับคืนเดียว

ดูที่ป้ายสีน้ำเงินพออ่านออกนะครับ เป็นป้ายที่ถ่ายจากขนส่งระหว่างประเทศที่นครเวียงจันทน์ เราอยู่โคราชก็ราคานั้นเลย ตื่นเช้าถึงด่านชายแดนก็ยื่นเอกสารขาออกฝั่งไทย จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งบนรถเหมือนเดิม ไม่นานเราก็ข้ามน้ำโขงโดยไม่ต้องเปลี่ยนรถ ข้ามมาฝั่งเวียงจันทน์ก็ลงรถเอาเอกสารไปยื่นที่ตรวจคนเข้าเมืองของลาว แค่นี้ก็อิสระแล้วครับ

จากนั้นรถก็วิ่งเข้าตัวเมืองเวียงจันทน์ อีตรงจอดรถนี่ละสับสนนิด บางทีก็จอดให้ลงที่ตลาดเช้าเลย บางทีก็ไปจอดให้ลงที่ลานประตูชัยที่อยู่เลยไปหน่อย ไม่เป็นไรครับ พอลงรถก็ถามตุ๊กตุ๊กว่า รถไปสายเหนือขึ้นที่ไหน เพราะวังเวียงต้องขึ้นรถที่นั่น และนั่งรถต่อไปอีกสี่ชั่วโมงก็..วังเวียง

วังเวียง เมืองที่มีเสน่ห์

มาเมื่อไรเป็นลืมเรื่องยุ่ง ยุ่ง

วังเวียงนี่สำหรับผมถ้าไม่นับกรุงเทพฯ นะ วังเวียงเป็นเมืองที่ผมมาซ้ำบ่อยที่สุด เคยเขียนบันทึกไว้ครั้งสุดท้ายมาซ้ำหกครั้ง จากนั้นมาก็เลิกเขียนเลิกบันทึก มาจนแม่ค้าส้มตำเรียกกินส้มตำแถมแฟนเขาชวนไปเล่นบ้านด้วย ผมว่าก็ดีนะ ไว้ได้ไป กินเบียร์กันก่อน เมาๆ คุยกันเรื่องบ้านๆ เรื่องแบบนี้เป็นกำไรชีวิต และเขาก็อยากรู้เรื่องเมืองไทยเหมือนกัน..หายกัน

วังเวียง..คงไม่เอามุมเก่าๆ หรือมุมทั่วๆ ไปมาเล่าแล้ว เพราะเดี๋ยวนี้ข้อมูลเมืองวังเวียงในโซเชี่ยลมีเยอะมาก เราทุกคนเป็นผู้สื่อข่าวมือถือ ส่งรูปภาพพร้อมข้อมูลถึงกันได้ง่ายๆ ผมเลยเอาวังเวียงในมุมที่ไม่ค่อยได้เห็นมาลงบ้าง..เมนู

เฮือนพักสบายๆ ขยับออกไปหน่อย

แต่ไม่ห่างจากย่านแสงสี

ผมเดินไปย่าน Backpack บรรยากาศท้องฟ้าสีฟ้าก่อนมืดนั่นละ ถ้ามองในรูปอีกทีจะมองเห็นแสงสีสว่างๆ อยู่ลึกเข้าไปในภาพ ตรงนั้นละสามแยกจอแจ ย่านแสงสีของเมือง พักตรงนี้ไม่ไกลครับ แต่ของเพื่อนเยอรมันนั้นเดินเลยออกไปอีกประมาณ ๒๐ นาที คือตรงนี้ความสะดวกครบ มีห้องน้ำส่วนตัว ของเพื่อนเป็นแบบโฮมสเตย์ห้องน้ำรวม อันนี้..ผมไม่ถนัด

เฮือนพักผมราคาแสนสามหมื่นกีบ เงินไทยก็ห้าร้อยกว่า ทีวี น้ำอุ่น ไวไฟ ผ้าปูที่นอนตึงเป๊ะสีขาว หมอนสีขาว เครื่องปรับอากาศ ไม่มีกลิ่นบุหรี่ในห้อง ห้องน้ำสะอาด ผมเลือกนอนเฮือนพักที่สร้างด้วยไม้ เพราะมันรู้สึกอบอุ่นดี เฮือนพักแบบผนังปูนทาสี หน้าต่างกระจก แบบนี้นอนที่บ้านเบื่อแล้ว

ชั้นล่างเฮือนพักนี้เด็ดสำหรับคอลากยาว เพราะกติกาเมืองนี้นั้นนาฬิกาชีวิตกลางคืนจะหยุดที่ห้าทุ่ม ทุกอย่างห้าทุ่มจะหยุดลงหมด แยกย้ายกันกลับที่พัก ชั้นล่างที่นี่เลยทำไว้ให้ได้นั่งจิบเบียร์พูดคุยกันต่อนิดหน่อย แต่เชื่อผมเถอะไม่มีขี้เมาชาติไหนมานั่งกันต่อยาวๆ เพราะสิ่งหนึ่งในหมู่ Backpacker ต้องทำคือการดูแลตัวเองอย่างเคร่งครัด เมามากใครจะรับผิดชอบชีวิต ใครจะรับผิดชอบกระเป๋าตังค์ตัวเอง

ดูอาหารใกล้ๆ ที่พักดีกว่า

ปิ้งย่างกับเบียร์..สุดยอดเมนู

ลาวนี่ทำปิ้งย่างได้..แซบ

ร้านนี้อยู่แถวเฮือนพัก และมีกันอยู่หลายร้านมากๆ กลิ่นปิ้งหมูที่มีน้ำมันเนยหยดลงบนขี้เถ้าไฟ กลิ่นมันทำซะท้องไส้ผมปั่นป่วนตั้งแต่ควันแรกๆ ที่ลอยมาโดนจมูกแล้ว ผมกดรูปเมนูมาสองแผ่น เมนูเครื่องดื่มกับเมนูอาหาร ดูตัวเลขเสร็จ ลองคำนวณอำนาจการกินดูครับ

อันนี้ละปิ้งหูหมูสะกดกระเป๋าตังค์แขก ราคามีโชว์ไว้ที่เมนู มีหลายปิ้งหลายย่าง หมูถูกหน่อยแต่ไก่ย่างตัวละสี่ร้อยกว่าบาท แพงกว่าบ้านเรา แต่พอเป็นเป็ดกลับถูกกว่าบ้านเรา ส้มตำครกละสี่สิบ ก๋วยเตี๋ยวสี่สิบ ร้านนี้ต้องถือว่าขายของได้ถูกกว่าร้านอื่นๆ เพราะส่วนมากก๋วยเตี๋ยวจะหกสิบ

บ้านเราเบียร์แพง กินมากหายเมา

เมืองลาวเบียร์ถูก กินได้เพลิน เพลิน

และ..ต้องเบียร์ดำนะ ลองดู

การเที่ยวประเทศเพื่อนบ้านให้สนุก อย่าจำหน่วยเงินแบบละเอียด ผมใช้วิธีจำสเกลใหญ่ๆ อย่างของลาวนี้แสนกีบเท่ากับสี่ร้อยบาท หรือหมื่นกีบเท่ากับสี่สิบบาท แบบนี้ทำให้เราทันราคาของ และต่อรองกันได้ทันอารมณ์หน่อย

ใครที่เคยมาเล่นเมืองลาว ผมว่าต้องได้ลองเบียร์ลาว เบียร์ลาวจะหวานกว่าไทยนิดหน่อย กินง่าย สาวไทยที่ได้ชิมเป็นชอบเพราะหวานกินง่าย แต่ปริมาตรแอลกอฮอล์เท่ากันครับ หวานๆ กินเมา สาวๆ ฝั่งลาวก็ชอบ ราคาถูกด้วยบ้านเราเบียร์ขวดเดียวถ้าซื้อร้านปากซอยนั้น เงินหนึ่งร้อยบาทได้เบียร์ขวดเดียว แต่ถ้าเอามาซื้อเบียร์ลาวได้..สองขวด

สองเมนูที่ผมถ่ายมาให้ดู ลองคำนวณเล่นๆ ดูครับว่าเครื่องดื่มและอาหารพื้นเมืองนั้นราคาเท่าไร ผมมาหาเพื่อนพักอยู่สองคืนก็กลับเข้าเวียงจันทน์ ไม่ได้แวะเที่ยวในเวียง เพราะเวียงจันทน์ก็เหมือนหนองคายนั่นละ ถ้าอยากดูว่าเวียงจันทน์คึกคักหรือเปล่า ต้องไปเตร็ดเตร่ดูแถวย่านพลาซ่า หรือแถวริมโขง แถวนั้นนักท่องเที่ยวเดินกันเยอะ ผมไปเดินเมื่อไรเป็นเห็นร้านค้ามากขึ้นเรื่อยๆ อาหารการกินไม่อดตัวเลือก

ก่อนขึ้นรถกลับโคราชพรุ่งนี้เช้า ขอพูดถึงวังเวียงอีกนิด วังเวียงนี่ยังสมบูรณ์ดีสำหรับการพักผ่อนจริงๆ มันก็แล้วแต่ความถนัดของคนแต่ละวัยนะครับ บางคนชอบเฮฮา บางคนชอบถ่ายรูปสวยๆ บางคนชอบเดินป่า ที่นี่มันเหมือนหนังสือกองโตๆ ซึ่งแล้วแต่ใครที่ผ่านเข้ามาว่าจะหยิบเล่มไหนมาอ่าน ส่วนผมนั้นชอบแบบตื่นเช้ามา ผลักประตูออกไปนั่งเย็นๆ เก้าอี้ระเบียง ดูวิวน้ำซองวิวภูเขาหินปูนที่ทอดสลับกันเป็นชั้นๆ..สุขแล้ว

กลางเดือนนี้ผมจะไปเวียดนามอีก คราวนี้ขึ้นไปทางตอนเหนือสุด ติดชายแดนจีนกันเลย เอาแคนไปด้วยเผื่อเปิดวณิพก แล้วจะมีคนที่นั่นรู้จักเพลง..เสียงตอบจากเวียดนาม                             

นสพ.โคราชคนอีสาน  ปีที่ ๔๓ ฉบับที่ ๒๔๗๙ วันพฤหัสบดีที่ ๑๑ - วันจันทร์ที่ ๑๕ เดือนมกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๑